آسانترین

؛ بعضی وقتا فکر میکنم اگه یه روز تشکیل خانواده دادم، خانواده َم رو کاملاً سنتی اداره کنم.. خیلی راحتتره اینجوری؛ میری سر کار، برمیگردی، از کل نیازهای خانواده َت فقط تأمین پولشه که به عهدهته... وقتی بچهَت ناراحته به هر دلیلی، نه تنها وظیفهی تو نیست که بشینی پای درد دلش، بلکه یه جورایی اون وظیفه داره با تمام قوا حال بدش رو ازت قایم کنه که سرکوفتاتو نشنوه.
داشتن خانواده سنتی خیلی آسونه؛ سالها برات میگذره؛ هیچ نیازی نداری که ببینی دنیای دور و برت چه خبره؛ میشینی تو بیست سال پیشت زندگی میکنی، خانوادهت هم قاعدتاً باید با همین زمان ِ تو خودشونو تطبیق بدن.
سنتی بودن اصن خوبیش اینه که همیشه حق با توئه؛ همهچیزو میدونی. شاید یه جاهای بلاهت و خامی ِ دیگران اذیتت کنه؛ ولی شیرینی ِ ذکاوت و داناییت همیشه زیر زبونته؛
به راحتی میتونی از بچهت وقتی شکست خورده با جمله ی "دیدی بهت گفتم بگا میری؟ خوبت شد" پذیرایی کنی. و اون هم خب گه خورده ناراحت بشه؛ چون حق با توئه.
اگه خانواده سنتی تشکیل بدی، تا آخر عمرت میتونی دیگرانو قضاوت کنی، در موردشون بدترین فکرا رو بکنی؛ این حق رو داری که بدون جرم محاکمه کنی؛ تو خانوادهی سنتی، قضاوتها بصورت سنگمفت-گنجشکمفت انجام میشن. میتونی بزنی بچهت رو فقط با یه جمله، شوت کنی چندکیلومتر اونور تر، بعدم که حرفت کسشعر از آب دراومد به تخمت هم نباشه.