دنبالم بیا..

؛ اون روزا، دنیا انگار قشنگ بود.. آدما رو میشد دید، آدما رو میشد خوند.

میتونستی هرروز پیگیر نوشتههای کسانی باشی که هیچوقت قیافهشونو ندیدهبودی.. ولی میتونستی موقع خوندشون، چشماتو ببندی و تصور کنی که نشستن دارن دارن حرف میزنن..

اون موقعا برامون مهم نبود یه نوشته رو چندنفر خوندهن.. کلمهها و جملههاش رو میخوندیم، حسش میکردیم.. کشفش میکردیم..

همین نقطهویرگول.. سالها با کمتر از ده تا مخاطب ثابت، لذتبخشترین جولانگاهم بود.. حرف میزدم.. خالی میشدم.

قرار نبود اینجوری بشه.. قرار نبود سخت بگیریم به خودمون.. که جذاب باشیم، آدما ازمون خوششون بیاد..

قرار نبود آدما برامون عدد باشن؛ عدد بشیم براشون.. قرار نبود محو بشیم چون جالب نیستیم.. بایست راهه رو میسنجیدیم؛ قرار نبود «دنبال کنیم»، فقط بخاطر اینکه از مدل راه رفتنش خوشمون میاد.

یه جای کار میلنگه..

نقطهويرگول...